Pervasieve ontwikkelingsstoornissen en behandelngsperspectief

Omschrijving

In dit artikel gaat de auteur in op de vraag wat we - na vijfenzestig jaar onderzoek naar de autistische conditie - weten én niet weten met betrekking tot de vraag hoe kinderen met een autistische stoornis zich ontwikkelen en hoe we de verzamelde kennis kunnen vertalen in richtlijnen voor steun, hulp, begeleiding en/of behandeling. Hij pleit daarbij voor een individuele sterkte/zwakte analyse van het kind: een ICD- of DSM-classificatie kan deze niet vervangen.

Summary 
In the underlaying article the author addresses the question: After 65 years of research of the autistic condition:What's known and unknown to us in regards to the development of children with said autistic condition and how can we translate the collected data and experience into guidelines for support, help, guidance and/or treatment. As such he pleads for an individual strength/weakness analysis of the child. An ICD or DSM classification cannot replace this.

Autisme en aanverwante stoornissen, de pervasieve ontwikkelingsstoornissen of de autisme spectrum stoornissen, zijn inmiddels vijfenzestig jaar oud. Leo Kanner zag vanaf 1938 elf kinderen die hij in 1943 beschreef en Asperger begon reeds tien jaar voorafgaand aan zijn publicatie in 1944 kinderen te observeren met wat hij ‘autistische psychopathie’ noemde.
Erik H. Erikson (1950, 1968) leerde ons dat een zinvolle ouderdom om ego-integriteit vraagt. Voor ego-integriteit gebruikte hij ook het woord wijsheid. In dit artikel wordt ingegaan op de wijsheid over en op de integriteit van ‘autisme en aan autisme verwante stoornissen’. Hoe soeverein, hoe goed afgegrensd zijn deze pensioengerechtigden?
Heeft vijfenzestig à zeventig jaar onderzoek en behandeling van kinderen en jeugdigen met deze stoornissen (inclusief het nadenken erover) geleid tot wijsheid, tot een goed begrip van wat vaak een spectrum stoornis genoemd wordt? De insteek in dit artikel is vooral die van de behandelaar, met als vraag of de afgelopen vijfenzestig à zeventig jaar geleid heeft tot duidelijke behandelingsdirectieven. 

Zoektocht en zicht
Vijfenzestig à zeventig jaar duurt de zoektocht naar inzicht in hoe kinderen en jeugdigen met een autistische stoornis zich anderszins ontwikkelen en naar de vertaling van dit inzicht in richtlijnen voor steun, hulp, begeleiding en/of behandeling. Chronologisch, zonder compleet te zijn, zal eerst ingegaan worden op het zicht dat ontstaan is (oftewel de dingen die we inmiddels zeker weten). Vervolgens komt belemmerd zicht (oftewel die aspecten van de meervoudige ontwikkelingsstoornissen die zich op dit moment niet laten vatten casu quo begrijpen) aan de orde.