Keten creëert Kwaliteit

Omschrijving

Om te kunnen blijven voldoen aan de vraag naar zorg van goede kwaliteit, gaan zorginstellingen steeds vaker samenwerkingsverbanden aan. Eén van die vormen van samenwerking is de zogenaamde ‘zorgketen’. Om beter te kunnen voorzien in de hulpvraag van mensen met autisme, is in 2001 het Centrum Autisme Zuid-Limburg opgericht. Dit onderzoek beschrijft een case-study naar de samenwerking tussen de instellingen uit de zorgketen in Zuid-Limburg die zorg verlenen aan mensen met autisme. 
Uit dit onderzoek blijkt dat de zorg aan mensen met autisme op een aantal punten onvoldoende tegemoet komt aan de eisen van ketenzorg. De belangrijkste oorzaken hiervoor zijn een gebrek aan deskundigheid, continuïteit en informatieuitwisseling. Hierdoor komt de samenwerking moeilijk tot stand en is de afstemming van de zorg tussen de verschillende zorgverleners niet optimaal. Dit belemmert de effectiviteit en de doelmatigheid van de zorg.

Summary 
Quality of care is important in today’s health care. People expect effective and efficient professional care, patient oriented and delivered to their satisfaction. To improve the care to people with autism, the Centre for Autism Zuid-Limburg was established in 2001.This case study is about the cooperation between the organizations that deliver care to people with autism.This cooperation takes place in a so called ‘chain’.Within a chain, care is centered around the patient. Effective communication and transfer of information between health care providers is important. Also, care should be coordinated from a central point and several disciplines should be involved.
The results of this study show that the care to people with autism as delivered in the care chain does not satisfy important demands of chain care as described by the literature.There is a lack of expert knowledge, continuity and information exchange between care providers. As a result, the cooperation between care providers is not optimal which reduces effective and efficient professional care.

1. Inleiding
Autisme is een ontwikkelingsstoornis waarbij een jong kind niet in staat is om normale sociale relaties op te bouwen, compulsief en ritualistisch gedrag vertoont en er gewoonlijk niet in slaagt om een normaal intelligentieniveau te ontwikkelen. Autisme wordt gekarakteriseerd door een aantal verschillende stoornissen in socialisatie, communicatie en verbeelding, met als gevolg een beperkt repertoire aan activiteiten en interesses, en stereotiepe gedragspatronen (Plemper et al., 2002).
De hulpvragen van mensen met autisme hebben betrekking op diverse zorgsectoren en groeien mee door de opeenvolgende levensfasen. Dit betekent dat mensen met autisme een groot deel van hun leven bij verschillende zorginstellingen terecht komen. Het zorgtraject begint bij de Sociaal Pedagogische Diensten (SPD’s) of bij Bureau Jeugdzorg voor een eerste screening. De SPD richt zich op mensen met een achterstand in verstandelijke ontwikkeling; Bureau Jeugdzorg vormt de toegang tot de jeugdhulpverlening en tot de afdelingen voor kinder- en jeugdzorg van de geestelijke gezondheidszorg (Mondriaan Zorggroep, Riagg).
Om te bepalen of er inderdaad sprake is van autisme, is diagnostisch onderzoek nodig. De SPD’s en Bureau Jeugdzorg verwijzen hiervoor naar de Riagg’s of naar de Mondriaan Zorggroep, afhankelijk van de regio waarin de cliënt zich bevindt. Voor een second opinion, of bij ingewikkelde diagnostiekvragen over autisme, kan verwezen worden naar het Diagnostiek Team Autisme van het Centrum Autisme Zuid-Limburg in Maastricht. Op basis van de diagnose en van de hulpvraag kan vervolgens in overleg met de cliënt een hulpverleningsplan worden opgesteld. Hierin staat beschreven van welke hulpvormen gebruik zal worden gemaakt.